موعـــد مـوعــــــــــود

هوالحکیم

bighoole2 — Tue, 22 Sep 2009 20:54:18 GMT

سلام.این پست ادامه موضوع پست قبل است. بنده احساس می کنم برای شفاف سازی موضع خود باید مجددا تکرار کنم که نه طرفدار جناح چپ هستم و نه راست.نه کمونیست هستم،نه مجاهد و نه حزب اللهی.من دنبال عدالت ،آزادگی و انسانیت که امروز کمرنگ شده است ،هستم. حال به معرفی مختصری از تنها ،دو تن از عاملان کشتار جوانان،پس از انقلاب می پردازم.

پرده اول :

محمدصادق صادقی گیوی معروف به خلخالی،روحانی و حاکم شرع دادگاه های انقلاب پس از انقلاب اسلامی ایران در سال 57 بود.وی در سال 1383 براثر بیماری قلبی درگذشت.

خلخالی در 24 بهمن 1357 با حکم آیت الله خمینی به عنوان حاکم شرع دادگاه های انقلاب منصوب شد.وی به دستور مستقیم آیت الله خمینی قرار بود فقط دست اندرکاران حکومت پهلوی را محاکمه و مجازات کند اما در تابستان 60 به عنوان حاکم شرع عده ی زیادی از اعضای گروه های سیاسی را با اتهام های مختلف اعدام کرد.به بیانی آقای خلخالی در دادگاه جز اعدام حکم دیگری صادر نمی کرد!!!

وی در پاسخ به مخالفان اعدام ها ،آنها را به آیت الله خمینی ارجاع می دادو می گفت:«هرکس در مقابل شما ایستاد،همینطور یقه اش را می گیری و کنارش می اندازی.من با اتکا به همین حمایت های جدی کار خودم را ادامه می دهم و به آنها می گفتم امام فهمیده حکم را به چه کسی بدهد و من یک قدم در انجام وظیفه ام کوتاهی نمی کنم!!!». اما ابراهیم یزدی از اعضای شورای انقلاب معتقد است که آیت الله خمینی گرچه اعدام چند نفر از سران ارتش و پهلوی را تایید کرد اما نه شکل اعدام و نه برخی از رفتارهای خلخالی را قبول نداشت. وی پیرامون اعدام پسر نوجوانی که نشریه مجاهدین خلق را می خوانده است گفت:«برای خیلی از همکارانم سوال بود که چگونه می شود اینها را سرجایشان نشاند.عصر از پیش امام بازگشته بودیم؛داشتیم می آمدیم داخل کوچه منزل که از شیشه ماشین دیدم دو تا پسربچه 15 16 ساله گویا مخفیانه چیزی را باهم رد و بدل می کردند.دستور دادم بگیرند و بگردندشان،ببینیم ماجرا چیه.خودم از کیف پسربچه روزنامه مجاهدین را درآوردم.یادم هست فامیلیش شریعتی بود.همانجا پسربچه را با گلوله زدم و به همراهانم گفتم اینجوری باید با این جانوران برخورد کرد!!!!!!!!!!!!!!!»

پرده دوم :

سعید حجاریان متولد 1333،شیراز است.او دارای سوابق امنیتی و اطلاعاتی بوده و از موسسان وزارت اطلاعات ایران است.حجاریان از اعضای دفتر مرکزی حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی و از چهره های جنبش 2خرداد است.وی در سال78 توسط سعید عسگر مقابل شورای شهر تهران ترور شد که از این ترور جان سالم به در برد.اما در حال حاضر بدون صندلی چرخدار قادر به حرکت نیست و دچار اختلالات گفتاری می باشد.که البته در مقابل جنایتهای او پس از پیروزی انقلاب در سالهای 5۹ و 60 به بعد این ترور شاید اصلا به چشم نیاید.وی در آن زمان وظیفه ی شناسایی و بازداشت و اعدام جوانان انقلابی و سیاسی را برعهده داشت.به بیانی از دست اندرکاران اعدام آنها بود.حجاریان پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری زندانی شد و هم اکنون هم در زندان به سر می برد و هر از چند گاهی حرفهایی از او منتشر می شود که برق از کله آدم می پرد.می مانیم ......نمی دانیم عملکرد سیاه دیروزشان را باور کنیم یا صحبت ها و اظهارات و خط و مشی های امروزشان را.آیا براستی اینان همان نورچشمی ها و دردانه های انقلاب هستند ؟؟!!

والبته می توان بسیاری از افراد دیگر را نیز نام برد که آن روزها با لو دادن ، شناسایی ، بازداشت و کشتن جوانان ایران احساس سربلندی و رضایت می کردند و امروز همان افراد مردان سیاسی ایران اند و هم آنانند که امروز با جناح و باند بازی فکر و ذهن و زندگی مردم را درگیر می سازند. نمی دانم چطور با وجود اعمالی که آن روزها مرتکب شدند هنوز زندگی می کنند و آیا در گوشه ای از ذهنشان خاطره ای هرچند تاریک و کم رنگ ،از آن زمان نیست؟؟ و آیا در ته قلبشان هیچ چیزی به نام عذاب وجدان وجود ندارد که آسوده شان نگذارد و کمی ،فقط کمی خاطرشان را آزرده کند؟؟ آیا براستی آنها جدای از جزاهای دنیایی از روز حساب و قیامتی که خداوند وعده داده است،نمی هراسند ؟؟!!

«اللهم اصلح کل فاسد من امور مسلمین»

« اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

هو عالم الغیب والشهادة

bighoole2 — Sat, 05 Sep 2009 16:04:18 GMT

سلام.با آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما، از همه دوستان التماس دعا دارم.

این بار می خواهم از جوانانی بگویم که اکنون نیستند و از کسانی که سبب شدند آنها نباشند.

از همین ابتدا باید بگویم ،من نه طرفدار جناح چپ هستم و نه راست.نه کمونیست هستم،نه مجاهد ،نه حزب اللهی و نه فاشیست.من دنبال عدالت ،آزادگی و انسانیت که امروز کمرنگ شده است ،هستم. می خواهم حقایقی را با شما مرور کنم که تمام ذهن و قلب مرا مشوش کرده .می گویم تا شاید کمی درونم آرام شود.می نویسم برای کسانی که نمی دانند و گوشزد می کنم به آنهایی که یادشان رفته است.

در جریان انقلاب، جوانان و دانشجویانی صادق و کم تجربه که با هزاران امید و آرزو و برای دستیابی به آینده ای روشن در تظاهرات و مبارزات شرکت می کردند،به طرق مختلف کشته شدند.

از سال 1359،پس از پیروزی انقلاب با گسترش آگاهی سیاسی جوانان و دانشجویان ،تحت شعار انقلاب فرهنگی!!! ،که اولین گام در راه سرکوب مبارزات دانشجویی بود ،حمله علنی و همه جانبه رژیم به دانشجویان انقلابی و یورش به دانشگاه های کشور شروع شد. رژیم که می دید نفوذ سیاسی خود را در دانشگاه ها از دست داده و به کلی از قدرت یافتن در دانشگاه ها با فشارهای غیرمستقیم ناامید شد،تنها راه چاره را در حذف فیزیکی دانشجویان،کادر آکادمیک و کارکنان دانشگاه ها ،پاک سازی وسیع و سرانجام دستگیری و کشتار صدها تن از دانشجویان مبارز ایرانمان دید.جوانان انقلابی آن زمان خواستار تغییرات بنیادی برای بهبود زندگی مردم ،گسترش آزادی ،استقرار صلح پس از بیرون راندن متجاوزان،حقوق برابری برای اقلیت های ملی و مذهبی و آینده ای نویدبخش برای جوانان بودند.

این جوانان در سالهای 67-60 به طور وسیعی قربانی سیاست نسل کشی سیاسی رژیم و افرادی که بعدا هویت تعدادی از آنها را افشا خواهم کرد ،شدند. کشتار وسیع جوانان انقلابی ایرانمان در سال 60 بی سابقه بود که در سال های بعد کم و بیش ادامه یافت و با قتل عام هزاران زندانی سیاسی در سال 67 به اوج خود رسید. چه بسیار جوانانی که در همین دوران بحرانی یعنی انقلاب فرهنگی!!!به جرم فروش نشریه ی سازمانی،یا خواندن و یا داشتن اعلامیه ای دستگیر و اعدام شدند.جوانانی که در پیروزی انقلاب نقش اصلی و اساسی را ایفا کردند.همین جوانان انقلاب کردند چون به پیشرفت ایران می اندیشیدند و به فکر سربلندی آن بودند.آنان بودند که اگر زنده می ماندند در سازندگی و آبادانی این کشور می کوشیدند.هم آنان که می بایست دیروز ،از افکار و ایده ها و نوآوریها و طرح هایشان برای رسیدن به قله های موفقیت و سرافرازی ایران استفاده می شد.

آنها جوانانی بودند که اسلحه نداشتند،تنها عقیده داشتند،عقیده ای متفاوت بادیگران. وچقدر بد است انسان نتواند به خاطر عقایدش زنده بماند و زندگی کند ؛وچقدر زیباست که انسان به خاطر عقایدش کشته شود؛و آنها به خاطر ایستادگی بر سر اعتقاداتشان کشته شدند.....

(در ادامه مطلب که بعدا به روز خواهم کرد به معرفی چند تن از عاملان کشتار جوانان انقلاب خواهم پرداخت.)

**************************

ای آنکه صفــا دهد به گلها بویت همبازی باد می شود گیسویت

با آنکه همیشه در دلم جا داری ترسم کـــه بمیرم و نبینم رویت

« اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

میلاد موعود(عاشقان مهدی عیدتان مبارک)

bighoole2 — Mon, 27 Jul 2009 22:05:18 GMT

چشم انتظاران میلاد موعود مبارک

سلام بر تو آن دم که از مشرق لایزال طالع می شوی تا بهانه ی خلقت آسمان و زمین باشی. شب بود اما شبی زلال ، به شفافیت شعاع خورشید که در دایره ی رنگین کمان پس از باران متجلی می شود.
تو آمدی و نور حضورت در آفاق آسمان پهن شد.امام عسگری(ع)را غروری مقدس
فراگرفت ومادرت نرجس از شوق به گریستن نشست .لحظه ای بعد مرغانی سفید از
آسمان فرود آمدند و بال های خود را بر سر و روی و بدن آسمانی ات مالیدند، پرواز
کردند و در اعماق عرش گم شدند. پدرت تو را در آغوش گرفت. بازوی کوچک را فشرد ،به آن خیره شد و در حالی که قطرات اشک از گونه هایش جاری بوده، خواند راز افلاکی
تو را. آری، بر بازوی کوچک تو، بزرگترین امضای خداوندی نقش بسته بود: جاءَ الحق وزهق الباطل انَّ الباطل کان زهوقا". تو را بقیة الله می خوانند، به یاد روزی که ظهور می کنی کنار کعبه و به آیه ی «بقیة
الله خیر لکم ان کنتم مومنین» لب می گشایی.
تو را «حجت» صدا می زنند به یاد آن خاتم سلیمانی و نقش نگین آن: «انا حجة الله».
«منتظر» هستی؛ زیرا همه ی خلایق در انتظار قدوم آسمانی ات به سر می برند.«مهدی» هستی؛ چون هدایتگر همه ی امت ها خواهی بود.
«قائم» بوده ای و می مانی ؛چون شب و روز آماده ی فرمان الهی هستی و به محض
اشاره ی لایزال ظهور خواهی کرد.ای آب جاری بر زمین، سوگند به مهریه زلال مادرت فاطمه (س) جان های بشریت به
لب رسیده و دریچه های امید هم بسته مانده است.تو را به چاه مَحرم علی(ع) سوگند،
دستی به سوی افق برآور و هم صدا با شیعیان دلسوخته ات ، از خدایت شتاب در
ظهورت استغاثه کن، که بی تو صدای ما به گوش عرش نمی رسد.

باشد ! به میهمانی دلها نیامدی

باشد دوباره حضرت آقا نیامدی

گفتم برای آمدنت گل بیاورند

گل بود و عشق بود؛ ولی...ها؟نیامدی؟

می سوختیم در تب پروانگی خویش

وقتی که از حوالی بالا نیامدی

هی شعر می شدیم؛ولی شعرهای زرد

خشکیده، بی رمق، پُرِ اما...نیامدی

آنقدر چشم پنجره پایید راه را

تا آنکه مرد خسته و تنها...نیامدی

دق کرد و روی دست من افتاد، آینه

در آرزوی فصل تماشا، نیامدی

بار دگر برای دل تنگ من بگو

آقا ! بگو که آمده ای یا نیامدی؟

فریاد می کشم پر ابهام عشق آی...

خورشید ، ماه ، حضرت دریا ! نه...آمدی!**حامد حجتی

اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج
اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

آمادگی صهیونیست ها برای ظهور منجی و فجایع بزرگ

bighoole2 — Sat, 02 May 2009 21:13:18 GMT

بسم رب المهدی

یهود معتقد است که مسیحا هنوز ظهور نکرده است و مسیحا در پی احداث سومین

معبد سلیمان ظهور می کند و احداث معبد سلیمان از مقدمات ظهور اوست.

سال هاست که دولت اسرائیل در حال آماده سازی مقدمات لازم جهت ساخت

سومین معبد سلیمان در اورشلیم است و تمام مقدمات ساخت معبد توسط خاخام

های یهودی مهیا شده است .اما آنگونه که در کتاب مقدس آمده است ، قبل از

شروع عملیات ساخت معبد ،باید مراسم تطهیر انجام شود و برای انجام آن می

بایست گوساله سرخ مویی قربانی گردد.به همین دلیل در طی پنجاه سال گذشته

یهودیان و صهیونیست ها به منظور آماده سازی مقدمات بنای معبد سلیمان در پی

پرورش گوساله سرخ موی هستند.در طی چند دهه اخیر یهودیان در نقاط مختلف جهان ،

با استفاده از دانش ژنتیک اقدام به اصلاح نژادی گاو برای تولید گوساله سرخ موی کرده اند و

گزارش های متعددی درباره تولد گوساله مذکور از سوئد ،سوئیس ،تگزاس ،

می.سی.سی.پی و اسرائیل منتشر شده است.

از سوی دیگر جریان مسیحیان صهیونیست که در آمریکا شکل گرفته است ،عقیده

دارند ویرانی مسجدالاقصی و ساخت معبد سلیمان به جای این مسجد ،شرط ظهور

حضرت مسیح(ع) است و بدون ساخت معبد سوم سلیمان مسیح هرگز ظهور نخواهد

کرد.لذا ازچند سال پیش حفره های وسیعی در زیر بیت المقدس به بهانه یافتن اشیاء

تاریخی یهود و در اصل برای تخریب آغاز کرده اند تا با اولین زلزله ضعیف طبیعی

بیت المقدس خود به خود تخریب شده و معبد ساخته شده در زیر بیت المقدس (که

چند ماه پیش یکی از اعراب اسرائیلی به طور مخفیانه از این معبد ساخته شده

فیلمبرداری کرده بود و در سیما کشورمان ــ بخش خبری 14ــ پخش شد ) خودنمایی

کرده و مقدمات اعمال بعدی برای ظهور مسیح فراهم شود ،لازم به ذکر است که

یهودیان افراطی مدتهاست در ابتدای هر ماه خود را برای تخریب بیت المقدس آماده

می کنند و بعید نیست که درآینده نزدیک توسط نفوذیهایی که در ارتش و نیروهای

امنیتی دارند بتوانند به این هدف دست یابند.

« اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

نوستر آداموس و مصلح جهان

bighoole2 — Wed, 01 Apr 2009 22:07:18 GMT

نوستر آداموس در 14 دسامبر 1503 در ناحیه سن رمی فرانسه به دنیا آمد. وی از دو پدربزرگش علوم بسیار آموخت و افزون بر فلسفه و علوم بلاغت و کلام ، در ادبیات ،تاریخ ،پزشکی، ستاره شناسی و علوم گیاهی مهارت داشت.
نوستر در آغاز با نوشتن یک رمان و سپس با درمان بیماری های صعب العلاج به شهرت رسید. او در سال 1537 با شیوع طاعون، به درمان مردم پرداخت اما همسر و فرزندش از این بیماری جان سالم به در نبردند. نوستر آداموس شوریده و پریشان حال شش سال بی هدف در اروپا گشت و به تدریج از قدرت پیشگویی اش باخبر شد.
نوستر آداموس چند سال درباره ی انتشاریافته هایش تردید داشت. در سال 1550 نخستین بخش پیشگویی هایش را منتشر کرد. دوازده شعر چهارخطی به نام رباعیات که هر رباعی پیشگویی ای کلی درباره ی سال بعد به شمار می آمد. بازتاب نوشته های وی متفاوت بود. وی برای افراد عادی خالق پلیدی ها است. گروهی از فلاسفه او را می ستایندو جمعی او را نفرین می کنند. شعرا در معنای نوشته های او مبهوتند. طرفداران نوستر آداموس درباره ی ابهام اشعار نوستر معتقدند در هیچ جای اشعار وی عدد دیده نمی شود. او برای ذکر اعداد سالهای پیش بینی های خود، از صور فلکی استفاده کرده است. او در سال 1554، کتاب قرون را تدوین کرد. این اثر ده سانتوری و هر سانتوری 100 رباعی دارد.
او در این ابیات تمام اتفاقات جهان تا سال 3797 را پیشگویی کرده است؛ برای مثال ظهور ناپلئون، انقلاب های مهم فرانسه، انگلیس و روسیه و جنگ های شمال و جنوب امریکا را پیش بینی کرد و از تحقق یک انقلاب بزرگ (انقلاب اسلامی) در پرشیا (ایران) پرده برداشت. از جمله پیشگویی های او، ظهور فردی به نام «محمد» است.نوستر آداموس در شعر خود به مردی اشاره می کند که «یکی از نام های پیامبری که واپسین پیامبر است، بر خود دارد»(سانتوری 3،شعر 28). وی در شعر دیگر می گوید:«پروردگار به بشریت نشان خواهد داد که برای جنگ بزرگ دیگر بنیان گذار دیگری به وجود خواهد آمد»(سانتوری 1،شعر91).او می افزاید:«به سخن راستین دهان ها را خواهد بست،آنگاه که انتظارش را دارند نجات دهنده، به هنگام نیاز اگرچه دیر، فراخواهد رسید(سانتوری 5،شعر96). البته نمی توان منکر پیشگویی شد،چرا که قبل از ظهور حضرت موسی(ع) و دیگر پیامبران، پیشگویان ظهور پیامبران را پیشگویی کرده بودند، اما پیشگویی تفاوت دارد.جز معصومان و اولیای خداوند کسی نمی تواند به صورت شفاف به آینده و وقایع آن بنگرد. پیشگویان دیگر تنها توان نظاره ی اتفاقی آن هم در فضایی مه آلود و غیرشفاف دارند و از جزئیات بی خبرند.بنابراین، اینکه گفتار نوستر آداموس را پیشگویی های غیرشفاف به شمار آورد یا شعرواره ای که با هر واقعه ی دیگر قابل تطبیق است،جای بحث و تامل دارد.
باوجود ظرافت در اشعار نوستر آداموس پیرامون منجی آخرالزمان، مع الاسف در دو دهه ی اخیر کمپانی «گلدن مایر» با ساختن فیلم «پیشگویی های نوستر آداموس» به تخریب چهره موعود پرداخته است. این کمپانی، با وارونه جلوه دادن تصویر امام زمان(عج) مهدویت را به تمسخر می گیرد و او را شخصی ضد مسیح می نمایاند. در حالی که عظمت و شکوه عیسی(ع) در گرو ظهور مهدی(عج) است. مهدی(عج)، موعودی است که عیسی(ع) درباره اش می گوید:«چون او(روح راستی) آید شما را به جمیع راستی ها هدایت خواهد کرد.»(انجیل یوحنا، باب 16، ش7).این موعود هنگام ظهور، عیسی را کنار خویش دارد، چنانکه در روایات آمده است: «حضرت عیسی(ع) را می بیند که پشت سر حضرت مهدی (عج) نماز می خواند.»

«اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

«اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج » «اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

مادر ! از تشنگی مُردم

bighoole2 — Mon, 16 Feb 2009 19:56:18 GMT

می گویند جبهه های ایران، تکرار دوباره ی کربلا ست و لحظه لحظه ی آن

صحنه های عاشورا را در ذهن انسان زنده می کند. سرهای جدا شده از بدن ،

دست های قطع شده ، چشمان تیر خورده ، شهیدان 13 ساله و ... عطش.

آری، چیزی که در جبهه زیاد یافت می شد، لب های خشکی بود که آب را در

حسرت خود گذاشتند و از دست مولایشان سیراب شدند. ما نبودیم و ندیدیم

؛ اما می خوانیم از قول کسانی که بوده اند و دیده اند :

* سوار بلم بودیم و از شناسایی برمی گشتیم.رضا دشتی، زخمی شده بود؛ خون ریزی

اش شدید بود؛ آب می خواست، که نداشتیم و از آب شط هم که نمی شد بهش داد.

رضا بین آن همه آب ، وسط رودخانه ، تشنه شهید شد.

* باد ، ماسه ها را می پاشید به سر و روی بچه ها.آنها که زخمی شده بودند، می

دانستند که دیگر آبی در کار نیست . دهنشان پر از شن و ماسه شده بود. به هر

کدامشان که می رسیدی می گفت:«توروخدا ، حالا که آب نیست ، لااقل این

ماسه هارو از توی دهنم پاک کن».

* شلمچه ، دور تا دورش آب است. خیلی از بچه ها همان جا ، تشنه ، شهید شدند.

* مجروح شده بود و آب می خواست . هرچی بهش می گفتیم که بابا آب نداریم ،

حالی اش نمی شد؛ گیر داده بود که «تشنه ام و آب می خوام».کف کانال زمین را چند
متر کندیم؛ خاکش نم دار بود. تا گردن ، کردیمش زیر خاک ها ، بلکه تشنگی اش کمتر

بشود ؛ به یکی دو روز نکشید که همان چاله قبرش شد.

* قمقمه ام هنوز آب داشت ؛سر جمع ، چهار پنج قلپ . یک زخمی افتاده بود زمین ؛

رفتم بدهم بهش؛ لب هاش بدجوری قاچ خورده بود . نگاهم کرد و گفت : «من تشنه

ام نیست ؛بده به اون که خیلی تشنه شه». پاشدم رفتم طرف آنکه نشانم داده بود و

قمقمه را گذاشتم رو لب هاش ؛ قمقمه خونی شد. لب هاش خونی بود. با دست های

بی رمقش، دستم را کنار زد و یکی دیگر را نشان داد؛رفتم طرف سومی و چند قطره آب

ریختم توی دهنش ؛ تمام کرده بود . آمدم سراغ دوتای قبلی که آنها هم رفته بودند.

* چند تا شهید توی اردوگاه بودند ؛ از آنهایی که توی اسارت شهید شدند. رفتیم

مرتبشان کنیم و بگذاریمشان یک گوشه . وقتی زیر بغل یکی شان را گرفتم که بلندش

کنم ، دیدم روی دستش یک چیزی نوشته ، دستش را آوردم بالا ؛ نوشته بود:« مادر ،

از تشنگی مُردم».

اللّهُمَ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

ماه را دوست مي دارم ....

bighoole2 — Tue, 11 Nov 2008 18:26:18 GMT

شغل من اين است كه ساعتي پس از غروب ، غروب سرخ ، غروب پرغم ،

يك غروب ديگر بي تو، بنشينم و آسمان را بنگرم ،بنشينم و ماه را نظاره كنم .....

و من ماه را دوست مي دارم ، نه به خاطر آن كه زيباست

- كه زيبايي او بسي كوچك است در برابر زيبايي تو -

بلكه او را دوست دارم ، از آنرو كه در بسياري از شبها تو را ديده است ...

تو را ديده است و البته خجل شده است ،‌ كه در برابر نور عظمت تو

چه ناچيز مي درخشد!و چه كوچك !و چه بي نور !و يقين مي دانم كه تو نيز ماه را ديده اي

نيك باور دارم كه تصوير ماه ، در چشم هاي زيباي تو نيز درخشيده است

و براي همين است كه دوست دارم تمامي شبها ، خيره خيره ،

ماه را بنگرم تا تصويري كه در چشم تو درخشيده است ، در چشم من

يعني ديدگان مرد عاشق آشفته نيز بدرخشد !

بگذار واسطه ي بين من و تو ، همين ماه باشد تا من دل خوش كنم

به اين كه شايد زماني كه به ماه مي نگرم ، تو نيز در همان لحظه او را در حال نگريستن

باشی و آن وقت ‌،‌ ما ، من و مولا ، هر دو در يك لحظه ، به يك چيز نگريسته ايم

و هردو در يك لحظه به ماه انديشيده ايم ....

آه ! چه لذتي دارد اين احساس نزديك بودن به تو !

چه شوري دارد اين حس ِ هم احساس شدن با تو !

بگذار واسطه بين من و تو همين ماه باشد

و بگذار تا من ، به اين واسطه ي بين ما بگويم كه چقدر در آرزوي توام!

كه چقدر محتاج توام ! كه چقدر فدايي تو ام ! كه چقدر بي تو هيچ ام !

و چقدر بدون تو پوچ ‍! و چقدر .... ‍!

آقاي من !

بگو كه آيا به ديدار عاشق دل سوخته ي خويش نمي آيي؟

و بگو كه آيا مي شود عاشقانه كسي را دوست داشت و در اين آرزو نبود كه

تصويري از او داشت؟

و بگو كه من ، اين شيداي ديوانه ي سرگشته ي تو ، چه كنم با اين غم عظيم

كه هيچ تصويري از تو ندارم ؟ پس بگذار كه تنها يك نظر ، حقيقت ماه را نظاره كنم .

همان يك نظر مرا بس است .

من همان يك نگاه را ، هر روز هزار بار ، در ذهن خويش مرور خواهم كرد .

پس تنها يك نظر ! تنها يك نگاه ! براي يك لحظه ! براي قسمتي از لحظه اي !

آه ! چه كنم با دلي كه تو را مي خواهد ؟!

چه كنم با قلبي كه همه آتش است از دوري تو ؟!

چه كنم با چشمي كه تشنه ي باران اشك است از جدايي تو؟!

چگونه خاموش باشم؟! چگونه آرام گيرم؟! چگونه آرامش يابم؟!

تو را به مهر ! تو را به دوستي ! تو را به خدا! فقط يك نظر ....

تنها يك نگاه!

« َالّلهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِيِّكَ اْلفَرَجْ »

رمضان گذشت....

bighoole2 — Wed, 01 Oct 2008 08:06:18 GMT

رمضان ! تو می روی و این ماییم که به دنبالت از کاسه دیدگانمان آب جدایی می فشانیم و
چنین ناله سر می کشیم.خداحافظ ای ماه بزرگ خدا ، ای عید دوستان خدا. خداحافظ ای که
آسمانی ترین معناها را در شریان لحظه هایمان جاری کردی. بدرود ای آنکه خورشید حضورت،
تابناکترین روزها و نورانی ترین ساعت ها را ارزانیمان کرد.
خداحافظ ای که در تو پرنده آرزوها به اوج آسمان سرسایید. ای که گنجینه ی عبادت بودی و
در تو با هزاران بال در آسمان امن پر کشیدیم. ای صمیمی ترین یار ، آنگاه که فروغ رویت از
پنجره ی نگاهمان بردمید ، سراچه دلمان لبریز از شادمانی گشت ؛ با ذره ذره وجودمان شهد
اُنست را نوشیدیم و با حضورت خو کردیم و کنون که بر ما پشت کرده و دور می شوی ، داغ
جدایی و شور هراس آهوی دلمان را به تب و تاب افکنده است. خداحافظ ای که زنگار از آینه ی
دلمان ستردی. ای آنکه عصای اعجازت از سنگ دلهامان چشمه های گریه جاری ساخت و
پولاد قلبمان به گرمای حضورت نرم و روان گشت. با تو بدرود می گوییم ؛ اما نه از ملامت
ودلسردی که با ناچاری و دلتنگی. خداحافظ ... خداحافظ ... و صد افسوس ای دریای رحمت
رمضان و ای چشمه های فضل و برکتی که در رمضان بودید و از مقابل دیدگان حسرت بار ما
گذشتید بی آنکه از گوارای حیات بخشتان نوش کنیم.
ای خدای رمضان ! با گذشتن این ماه تو نیز از گناهان ما درگذر. کنون که زیور رمضان را از اندام
زمین و زمان برمی گیری ، از تن ما نیز جامه ناموزون گناه و عصیان برافکن.
خدایا ! با تو می گویم ...با تو ...با تو .....

« اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »

سحرخیز مدینه کی می آیی؟؟؟....

bighoole2 — Wed, 13 Aug 2008 22:44:18 GMT

عـــاشقـان عــیــدتان مبــــــارک

یَابنَ الحَسَن رُوحی فِداکَ

بر فراز قله ای ایستاده ای،همه ی عالم در زیر پای توست،دنیا به دهکده کوچکی تبدیل شده که همه جای آن در دسترس است، اما تاریکی و ظلمت همه جا را فرا گرفته است، تیرگی، بر فراز عالم چتری گسترده است و خوبی ها در سایه ی آن گمشده اند.تو همچنان ایستاده ای و در انتظار هستی،در انتظار نور! در انتظار خوبی ها! در انتظار عدالت! این انتظار نور فرمانی است برای کمال و بالیدن، دستور پاکی و پاکیزگی برای پذیرش حق، می دانی که کار در یک شب به انجام می رسد و خوانده ای که «تَوَقَّعُوا الفَرَجَ...»(1) در انتظار هستی. در انتظار کسی که دوستش داری و باید در کنار او باشی. اما ...روزها و ساعت ها چشم به راهش می دوزی و انتظار به طول می انجامد، آرام آرام به دورن خود فرو می روی و خود را می یابی و می بینی که صحرای وجودت وسیع و با عظمت است،خیره کننده است،اما در انتهای آن دریچه ای تو را به سوی آب گوارا می خواند، آبی که وجود تشنه ات نیازمند آن است و می بینی که لحظه ها را در انتظار آب سپری می کنی:

«قُل أَرَیتُم إِن أَصبَحَ ماوُکُم غَوراً فَمَن یَأتِیکِم بِماءِ مَعینٍ»(2).از خود بیرون می آیی و می بینی که باید در انتظار بمانی.به راه می افتی در میان جماعت،احساس می کنی که تنها هستی و نیازمند دستی مهربان تا جانت را نوازش کند.در این حال ترس، آرام آرام نزدیک می شود تا بر وجودت بنشیند.اما به یاد می آوری که:«لاتَستَوحِشُوا فی طَریقِ الهُدی لِقِلَّه أهلِهِ»(3).شوق دیدارش آرام وقرار از دلت می برد.به راه می افتی و زمزمه می کنی.«هَل اِلَیکَ یَابنَ أحمَدَ سَبیلُ فَتُلقی»(4).در کجا باید دید رخسار زیبایش را ؟به همه جا سر می زنی برای دیدارش؛ قم،جمکران، کربلا و نجف، حرم امامان، مسجد کوفه، مسجد سهله، مدینه، قبرستان بقیع و حرم پیامبر اسلام صلّی الله علیه و اله وسلّم مُحرم می شوی و به مکه می روی و با خود می گویی:«لَیتَ شِعری اَینَ استَقَرَّت بِکَ النَّوی بَل لَیتَ شِعری اَینَ استقرَّت بِکَ النَّوی بَل اَیُّ اَرضٍ تُقِلُّکَ اَو ثری أبِرَضوی أو غیرها ام ذی طُوی».در مسجدالحرام به دور خانه ی کعبه طواف می کنی،هفت بار مسیر بین صفا و مروه را طی می کنی و چشم می اندازی، به هر سو نگاه می کنی، اما او را نمی بینی. مردم از سرزمین های مختلف مناسک حج را انجام می دهندف موج جمعیت در چشم هایت می نشیند.از دیدار چهره ها خسته می شوی و با خود زمزمه می کنی:«عَزیزُ عَلیَّ اَن الخَلقَ و لا تُری». به عرفات می روی. در مشعر می نشینی و به سرزمین مینا وارد می شوی،سنگ می زنی، قربانی می کنی و سر می تراشی و می دانی که او با تو است و در کنار تو. از این همراهی احساس آرامش می کنی، اما از خود می پرسی که او پس از انجام مناسک حج به کجا خواهد رفت و در کدام سرزمین مأوا خواهد گرفت و با خود می خوانی:«اِلی مَتی اَحارُ فیکَ یا مولای».اما به هر کجا برود با توست و برای تو و به یاد تو.کلام زیبای او را زمزمه می کنی:«اِنّا غَیرُ مُهملینَ لمراعاتِکُم و لا ناسینَ لِذِکرِکُم»(5)

و می بینی که سایه ی لطف و عنایت او بر سرت گسترده است.به یاد می آوری که هر هفته نامه عملت را برای او می برندو او با محبت در آن نگاه می کند، گاه مسرور می شود و گاهی سر فرو می اندازدو دستانش را به دعا بر می دارد و از خدا می خواهد تا از لغزش هایت درگذرد و یا بر پاداشت بیفزاید و همین انتظار داروی درد توست و چشم دوختن به راه او، شفای تن بیمار و روح خسته ی تو.

جمعه ها یکی پس از دیگری می گذرد و سال ها در پی هم سپری می شود و تو منتظری که بیاید و با زلال زیبای ظهورش گرد فراق را از چهره ات بشوید تا برق شادمانیِ با او بودن، در چشم هایت بدرخشد و لبخند زیبای سرور بر لبانت بنشیند، و باز زمزمه کنی:

«مَتی نَرِدُ منا هِلَکَ الرّوَّیهَ فَنَروی،مَتی نَنتَفِعُ مَن عَذبِ مائِکَ فَقَد طالَ الصَّدی،مَتی نُغادیکَ وَ نُراوِحُکَ فَنُقِرُّ عَیناً، مَتی تَرانا و نَراک وَ قَد نَشَرتَ لِواءَ النَّصِر تُری»

1.در انتظار فرج امام زمان باشید

2.سوره ی ملک(67):آیه 30

3.نهج البلاغه،خطبه 192

4.دعای ندبه

5.بحارالانوار،ج53،ص175،ما هیچگاه در رسیدگی به شما کوتاهی نمی کنیم و شما را از یاد نمی بریم.

اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

نامه ای به مولا . . .

bighoole2 — Sun, 11 May 2008 06:00:18 GMT

« اللّّهُمََّ عَرّفْني نَفْسَكَ ،فَإنَّكَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْني نَفْسَكَ لَمْ اَعْرِفْ نَبيَّكَ ، اللّهُمَّ رَسولَكَ فَإنَّكَ إن لَمْ تُعَرِّفْني رَسولَكَ لَمْ حُِجَّتَكَ فَإنَّكَ إنْ لَمْ تُعَرِّفْني حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ ديني.»

سلام و درود خدمت مولا و آقايم امام عصر(عج) . سلام بر تو آن دم كه از مشرق لايزال طالع مي شوي.

نامه اي را كه اكنون به آستان مقدس حضرتت تقديم مي شود ، هر صفحه اش قطعه اي از لوح وجود است كه خداوند منّان آن را به صورت سفيد و شفاف در وجود آدمي جاي داده است كه تيرگي هاي آن را با شبنم گل نرگس جلا بخشيده ام و با ندبه ي هر جمعه ، عطرآگين نموده ام و با دعاي عهد هر روز صبح معطر گردانيده ام و قلمش نيز از ساقه ي گل نرگس چيده ام و جوهر آن را از اشك هاي پاك منتظرانت برگزيده ام تا شايد يك بار ديگر آن را به دست قاصد هر روز( آب زلال ) بسپارم و با بدرقه سحر به خدمتت برسانم.

مولاي من !

مقدور هست درد دلي با شما كـــــــنم ؟ يا گاه نام كـــــــــــوچكتان را صدا كنم؟

اصلاً اميد هست كــــــه با دست هايتان اين دست هـــاي غم زده را آشنا كنم؟

ساكت نشسته ايد ، مـــرا سرزنش كـنيد ساكــت نشسته ايد ، لب گريه واكنم؟

الله اكــــــبر از جبروت سكـــــــــــــوتتان طغيان كــــــنيد تا به شما اقتدا كنم . .

فرصت دهيد تا پس از آن روزهـــــاي تلـخ دنياي خوب تازه تري دست و پا كـــنم

غـم هاي من اگــــرچه بزرگند ، لحظه اي فرصت دهيد تا همـــــــه را برملا كنم

نه جرئتي كــه بشكنم اين بغض كهنه را نه تاب و طاقتي كــه شما را رها كنم

هي دلخوشم به اينكه شبي لاي خوابها يک بار نام کـــوچکتان را صدا کنم .....

دير زماني است كه فهميده ام دلم با اقيانوس محبت و خدائيت پيوندي عجيب دارد. تمناي چشم هاي منتظرم را طلعت زيبايت برآورده مي سازد و تبرك بخش وجودم آواي دلنشين توست .

مولا جان!هر روز به درگاه دادار مهربان دست بر دعا مي گيرم و از او مي خواهم من را جزء ياران و شيعيانت قرار دهد .اما هميشه اين پرسش ذهنم را به خويش در مي كشد كه به چه سان مي توانيم جزء ياران تو باشيم ، در حالي كه هنوز مفهوم امام را نكاويديم و هنوز اين واژه براي ما شناسا نيست . هنوز دز بيابان انتظار تشنه كام

افتاده ايم و شايد در دام غفلت گرفتار آمده ايم و براي رهايي از اين هم چاره اي نيست، مگر اينكه ما را به خويشتن دركشي و به آستان كبريايي ات راه نمايي،تا به شايستگي و درستي تو را بشناسيم.

يوسف فاطمه ! تو فرزند زهرايي ، همان زهرايي كه شب تا به صبح بر روي پاهايش به عبادت مي ايستاد و يكسره ديگران را دعا مي كرد و مي گفت :« الجارَ ثمَّ الدّار».

تو فرزند خانواده ي كرمي ،تو هم نام بهانه ي خلقت و رحمة للعالميني و من تشنه ي يك نگاه تو. نگاهي از جنس خدا ، نگاهي كه مرده را حيات مي بخشد وذره را آب

مي كند . اي مجراي انوار رحمت خدا ! سوز درونم را ببين و آه دلم را . شوق عشق تو شوري در سرم نهاده و لذت وصل تو طعمي در كامم نهاده كه فقط با وصل تو آرام

مي شوم .

آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند آيا شود كه گوشه ي چشمي به ما كنند

اي زيباترين وجود ، فرياد هاي « أيْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتولِ بِكَرْبَلا »هامان به فلك رسيده . بازآ و به دادمان برس كه دلهامان كربلايي گشته و سينه هامان كبوتران بقيع گرديده و چشمانمان ميهمان خروش هاي فرات شده . اي زائر غريب كربلا و بقيع انتظار تا به كي؟

اي دومين امير غايب از نظر ! قرن هاست كه چله نشين بي شكيب انتظاريم.

در انتظار وصلت ، ديگر نمانده جاني مهدي بيا دوباره ، آور تو زندگاني

آقا جان ! مي خوام صالح شوم ،زيرا مي گويند : منتظر مصلح خود بايد صالح باشد .

گفتم شبي به مهدي از تو نگاه خواهم گفتا كه من هم از تو ترك گناه خواهم

مولاي خوبم ! مرا درياب كه هنوز غارنشين نفس اماره خويشم.

آقا جان ! در انتظار قدوم مباركت به خودسازي خواهم پرداخت ، از گناهانم برخواهم گشت ، رذايل را در خواهم شكست ، افسار نفس خود را در خواهم كشيد و به كنترل در خواهم آورد ، چشمانم را بر هر گناهي خواهم بست ، دستانم را فقط براي رشد به سوي معشوق بالا خواهم برد و لبانم را بر هر صفت رذيله ، غيبت ،تهمت و . . . خواهم بست

گر كافر و گبر و بت پرستي بازآ صد بار اگر توبه شكستي بازآ

اي مولاي دلخستگان ! در عصري كه سخت گمراه شده ايم و شادي هايمان همه معصيت است ،دلمان مملو از خصومت وكينه ، فكرمان در جهت منافع شخصي و ضرر ديگري ، زبانمان آنچه مي گويد فقط از روي مصلحت خويش است ، آيا نمي آيي؟

اي مولاي منتظران ! اگر بگويم در فراق تو حتي اشك ها هم به شكوه درآمده اند ، اغراق نكرده ام و اگر به تمام صفحه هاي دفتر روزگار در نبودنت خط سياهي از غم و اندوه بكشم ، اشتباه نكرده ام . و هزار ماجرا و هزاران هزار تلاطم كه شرح آن ها را خودت بهتر مي داني.

مهدي آل محمد ! اين دل هاي زخمي فراق را ، كدام صوت داوودي التيام مي بخشد ؟

بوي پيراهن كدام يوسف چشم هاي به هم ماسيده مان را باز مي كند ؟ از غيبتت بيرون بيا . اگر نمي شود ، پيراهنت را به باد صبا بسپار كه يعقوبيان در فراقت نه تنها كور ، كه پوسيده اند.

يا بن طه ! بيا و انتظار كشنده ام را قصاص كن . بيا تا همگي با افتخار به آنان كه باورت ندارند و معناي انتظار را نمي فهمند با صداي رسا بگوييم :« إنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعيداً وَ نَراهُ قَريباً » .

هر چند كه جسارت كردم و نام مباركت را چندين بار آوردم ولي إن شاءالله كه عفو

مي فرماييد.

هزار دفعه شستم دهان ز مشك و گلاب هنوز بردن نامت كمال بي ادبي است

به اميد تعجيل در فرجت اي « صَدْرُ الْخَلايِقْ ذو الْبرِّ وَ التَّقْوي »

يا صاحب الزمان قدمت خير العجل يعني كه اي تمام ، عدالت ظهور كن

« اللّهَمَّ عَجِّلْ لِوَلِيَكَ الْفَرَجْ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌»