می گویند جبهه های ایران، تکرار دوباره ی کربلا ست و لحظه لحظه ی آن

صحنه های عاشورا را در ذهن انسان زنده می کند. سرهای جدا شده از بدن ،

دست های قطع شده ، چشمان تیر خورده ، شهیدان 13 ساله و ... عطش.

آری، چیزی که در جبهه زیاد یافت می شد، لب های خشکی بود که آب را در

حسرت خود گذاشتند و از دست مولایشان سیراب شدند. ما نبودیم و ندیدیم

؛ اما می خوانیم از قول کسانی که بوده اند و دیده اند :

* سوار بلم بودیم و از شناسایی برمی گشتیم.رضا دشتی، زخمی شده بود؛ خون ریزی

اش شدید بود؛ آب می خواست، که نداشتیم و از آب شط هم که نمی شد بهش داد.

رضا بین آن همه آب ، وسط رودخانه ، تشنه شهید شد.

* باد ، ماسه ها را می پاشید به سر و روی بچه ها.آنها که زخمی شده بودند، می

دانستند که دیگر آبی در کار نیست . دهنشان پر از شن و ماسه شده بود. به هر

کدامشان که می رسیدی می گفت:«توروخدا ، حالا که آب نیست ، لااقل این

 ماسه هارو از توی دهنم پاک کن».

* شلمچه ، دور تا دورش آب است. خیلی از بچه ها همان جا ، تشنه ، شهید شدند.

* مجروح شده بود و آب می خواست . هرچی بهش می گفتیم که بابا آب نداریم ،

حالی اش نمی شد؛ گیر داده بود که «تشنه ام و آب می خوام».کف کانال زمین را چند
متر کندیم؛ خاکش نم دار بود. تا گردن ، کردیمش زیر خاک ها ، بلکه تشنگی اش کمتر

بشود ؛ به یکی دو روز نکشید که همان چاله قبرش شد.

* قمقمه ام هنوز آب داشت ؛سر جمع ، چهار پنج قلپ . یک زخمی افتاده بود زمین ؛

رفتم بدهم بهش؛ لب هاش بدجوری قاچ خورده بود . نگاهم کرد و گفت : «من تشنه

ام نیست ؛بده به اون که خیلی تشنه شه». پاشدم رفتم طرف آنکه نشانم داده بود و

قمقمه را گذاشتم رو لب هاش ؛ قمقمه خونی شد. لب هاش خونی بود. با دست های

بی رمقش، دستم را کنار زد و یکی دیگر را نشان داد؛رفتم طرف سومی و چند قطره آب

ریختم توی دهنش ؛ تمام کرده بود . آمدم سراغ دوتای قبلی که آنها هم رفته بودند.

* چند تا شهید توی اردوگاه بودند ؛ از آنهایی که توی اسارت شهید شدند. رفتیم

مرتبشان کنیم و بگذاریمشان یک گوشه . وقتی زیر بغل یکی شان را گرفتم که بلندش

کنم ، دیدم روی دستش یک چیزی نوشته ، دستش را آوردم بالا ؛ نوشته بود:« مادر ،

از تشنگی مُردم».

               اللّهُمَ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج