سلام بر تو آن دم که از مشرق لایزال طالع می شوی تا بهانه ی خلقت آسمان و زمین باشی. شب بود اما شبی زلال ، به شفافیت شعاع خورشید که در دایره ی رنگین کمان پس از باران متجلی می شود.
تو آمدی و نور حضورت در آفاق آسمان پهن شد.امام عسگری(ع)را غروری مقدس
فراگرفت ومادرت نرجس از شوق به گریستن نشست .لحظه ای بعد مرغانی سفید از
آسمان فرود آمدند و بال های خود را بر سر و روی و بدن آسمانی ات مالیدند، پرواز
کردند و در اعماق عرش گم شدند. پدرت تو را در آغوش گرفت. بازوی کوچک را فشرد ،به آن خیره شد و در حالی که قطرات اشک از گونه هایش جاری بوده، خواند راز افلاکی
تو را. آری، بر بازوی کوچک تو، بزرگترین امضای خداوندی نقش بسته بود: جاءَ الحق وزهق الباطل انَّ الباطل کان زهوقا". تو را بقیة الله می خوانند، به یاد روزی که ظهور می کنی کنار کعبه و به آیه ی «بقیة
الله خیر لکم ان کنتم مومنین» لب می گشایی.
تو را «حجت» صدا می زنند به یاد آن خاتم سلیمانی و نقش نگین آن: «انا حجة الله».
«منتظر» هستی؛ زیرا همه ی خلایق در انتظار قدوم آسمانی ات به سر می برند.«مهدی» هستی؛ چون هدایتگر همه ی امت ها خواهی بود.
«قائم» بوده ای و می مانی ؛چون شب و روز آماده ی فرمان الهی هستی و به محض
اشاره ی لایزال ظهور خواهی کرد.ای آب جاری بر زمین، سوگند به مهریه زلال مادرت فاطمه (س) جان های بشریت به
لب رسیده و دریچه های امید هم بسته مانده است.تو را به چاه مَحرم علی(ع) سوگند،
دستی به سوی افق برآور و هم صدا با شیعیان دلسوخته ات ، از خدایت شتاب در
ظهورت استغاثه کن، که بی تو صدای ما به گوش عرش نمی رسد.