رمضان ! تو می روی و این ماییم که به دنبالت از کاسه دیدگانمان آب جدایی می فشانیم و
چنین ناله سر می کشیم.خداحافظ ای ماه بزرگ خدا ، ای عید دوستان خدا. خداحافظ ای که
آسمانی ترین معناها را در شریان لحظه هایمان جاری کردی. بدرود ای آنکه خورشید حضورت،
تابناکترین روزها و نورانی ترین ساعت ها را ارزانیمان کرد.
خداحافظ ای که در تو پرنده آرزوها به اوج آسمان سرسایید. ای که گنجینه ی عبادت بودی و
در تو با هزاران بال در آسمان امن پر کشیدیم. ای صمیمی ترین یار ، آنگاه که فروغ رویت از
پنجره ی نگاهمان بردمید ، سراچه دلمان لبریز از شادمانی گشت ؛ با ذره ذره وجودمان شهد
اُنست را نوشیدیم و با حضورت خو کردیم و کنون که بر ما پشت کرده و دور می شوی ، داغ
جدایی و شور هراس آهوی دلمان را به تب و تاب افکنده است. خداحافظ ای که زنگار از آینه ی
دلمان ستردی. ای آنکه عصای اعجازت از سنگ دلهامان چشمه های گریه جاری ساخت و
پولاد قلبمان به گرمای حضورت نرم و روان گشت. با تو بدرود می گوییم ؛ اما نه از ملامت
ودلسردی که با ناچاری و دلتنگی. خداحافظ ... خداحافظ ... و صد افسوس ای دریای رحمت
رمضان و ای چشمه های فضل و برکتی که در رمضان بودید و از مقابل دیدگان حسرت بار ما
گذشتید بی آنکه از گوارای حیات بخشتان نوش کنیم.
ای خدای رمضان ! با گذشتن این ماه تو نیز از گناهان ما درگذر. کنون که زیور رمضان را از اندام
زمین و زمان برمی گیری ، از تن ما نیز جامه ناموزون گناه و عصیان برافکن.
خدایا ! با تو می گویم ...با تو ...با تو .....

                                 
                                      « اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »