محمد می آید . . .

محمد می آید

 محمد می آید

محمد در ماه ربیع می آید وهمراه با خود ، ربیع قلوب ، بهار جان ها و طراوت

ایمان را به همراه می آورد.

محمد می آید.از نسل ایراهیم بت شکن ،از سلاله پاکان ، از دامن آمنه ی عفیف

از مکه معظمه ، از خانه خدا . . . .با مشعلی از حق ، فرا دست که می بینی

آتشکده آذرگشسب ، با حضرتش ، به خاموشی می گراید ؛ به نشان فرو مردن

فروغ دروغین آتش اهورایی در جلوه جمال الهی و جلال کبریایی و این صبح

صادق رسیدن روز را نوید می دهد ؛ پس از شب دیجور و ظلمت ظلم ؛ پس

از قرن ها قساوت و سال ها سفاهت و با این میلاد ، لرزه و شکاف در کاخ

کسری می افتد به نشانه این که از این پس ، کعبه ،کوی عشق است و

سکوی آزادی و بنای یادبود عدالت و برابری و توحید و سمبل قیام مردم و

قوام امت است و رمز خضوع ، در برابر فقط الله . نه جم ها ، نه کی ها ، و

کسری ها ، وقیصر ها ، و فرعون ها . . .

محمد می آید .مردی از تبار پاک ابراهیم ، آخرین حلقه از

سلسله نورانی رسولان که همواره مبشران داد و آزادی و معلمان اخلاق بودند و

رابط میان خالق و خلق . می آید . . . تبر ابراهیم بر دوش ، عصای موسی در

دست ، قلب مسیح در سینه ، عزم نوح در اراده ، صبر ایوب ، زیبایی یوسف در

گفتار ، حکمت لقمان بر زبان ، حکومت داود و سلیمان در سایه قرآن .

می آید ... می آید ...

با فرقان ،با آیات ، با بینات ، با نور ، با ذکر ، با کتاب ، با هدایت ، با قرآن ، با

بشارت ، با انذار ، با وعد ، با وعید .

می آید ... تا خنجر خونین کینه توزی ها و تعصب ها را از دست جاهلان

جاهلیت زده بر گیرد و کتاب و حکمت را و لوح فلاح را و سلاح صلاح را به

دستشان دهد .

آید ... تا دشمنی ها را به دوستی تبدیل کند ، تا دل ها را به هم نزدیک سازد ،

تا پراکندگی ها را به وحدت برساند و نیرو ها را و شمشیر ها را به جای آن که

به روی هم کشیده شوند ، برای هم کشیده سازد تا به جای بر هم  بودن ، با هم 

باشند . تا از دیو فرشته بسازد ، و از حیوان ، انسان ؛ و از بیگانه ، دوست ؛ و

از رها ، بنده ؛ و از بنده ،آزاده . محمد می آید... . محمد از بطن تاریخ و عمق

زمان ، در هفدهم ربیع می آید . با اخلاقی جذب کننده و برگیرنده و برکشنده و

رشد دهنده . با رفتاری سرشار از تواضع و فروتنی و خاکساری . با نگاهی

لبریز از شرم و عفاف . با زبانی حق گوی و خدا خوان و فصیح . با بیانی گرم و

گیرا و سحار . با قلبی نورانی که چشمه زلال معرفت است . با دستی که دوست

نواز و دشمن کوب است . با پایی پویا تر از باد ، نستوه تر از کوه . با چهره ای

به خندانی صبح و درخشش خورشید و زیبایی ماه و عصمت عشق .

ماه ربیع الاول است ...بهار نخستین و طلوعی نوین . و ... محمد می آید ... تا

پنجره های گشوده به روی شب و شک و شیطان را ببندد و درهایی را ، فرا

روی مردم به روی روز و یقین و رحمان بگشاید .

می آید ... می آید ...