چرا به نماز در اسلام اینقدر اهمیت داده شده و بهترین عمل و راه رستگاری و

 ستون دین معرفی گردیده است ، در حالی که شاید اعمال دیگری چون

امر به معروف و نهی ازمنکر و جهاد در راه خدا بیشتر در حفظ دین مؤثرند؟

 انسان در زندگی این جهان با توجه به عوامل غافل کننده ، به تذکر و یادآوری نیاز

دارد.باید وسیله ای او را در فاصله های زمانی به مبدأ هستی توجه دهد ؛ هدف آفرینش

را به یادش آورده و از غرق شدن در گرداب غفلت و بی خبری بازش دارد. این وظیفه ی

مهم بر عهده ی نماز است .

حضرت مهدی علیه السلام می فرمایند : « هیچ چیز مانند نماز ، بینی شیطان را به خاک

نمی ساید ؛ پس نماز بخوان و بینی شیطان را به خاک بمال . »    صحیفه ی مهدیه

انسان موجودی دو بعدی است و خداوند هستی بخش او را مرکب از جسم و روح آفریده

است .همانگونه که انسان از ابتدای خلقت جسم و ماده ی خویش تا پایان زندگانی در این

دنیا به افاضه از ناحیه ی خالق نیاز دارد و بدون آن لحظه ای درنگ نخواهد کرد ، در

زندگانی روحانی نیز از هنگامی که درک و شعورش کامل شد تا پایان زندگانی به

فیض بخشی از سوی مبدأ پیدایش خویش نیازمند است تا قلبش نمیرد و به زندگانی

روحانی اش ادامه دهد و این مقصود جز از راه ارتباط با آفریدگار متعال حاصل نخواهد

شد ؛وچنانکه خود فرمود و در آیات بسیاری از قرآن بر آن تأکید ورزیدند ، بهترین راه

ارتباط با او نماز است .از این رو در نخستین دستورها به حضرت موی (ع) آمده است:

« أقِمِ الصَّلوةَ لِذِکری ». نماز را به پا دار تا به یاد من باشی. طه (20) آیه ی 14

یکی ازمفسران می گوید : این که در این آیه « ذکر» و یاد خدا را مخصوص نماز کرده

بدان سبب است که نماز برترین عملی است که فروتنی و بندگی در آن نمودار می شود ، و

به عبارتی در نماز « یاد خدا » تجسم پیدا می کند.

امام صادق علیه السلام می فرمایند :پس از شناخت خداوند هیچ عملی نیست که با نماز

برابری کند.

در چندین آیه ی قرآن نیز ، مهم ترین مسئله پس از شناخت خداوند و ایمان به او ، برپا

داشتن نماز شمرده شده است ؛ از جمله :

« أقیمُوا الصَّلوةَ وَ لا تَکونوا مِنَ المُشرِکین ».نماز را به پا دارید و از مشرکان نباشید.

روم(30) آیه ی 31

«... وَ مِن أمَنَ بِاللهِ وَالیَومِ الأخِرِ وَ أقامَ الصَّلوة ...». کسی که ایمان به خدا و روز قیامت

آورده و نماز را به پا می دارد . توبه (9) آیه ی 18

همچنین برخی از احادیث براین نکته تأکید ورزیده اند که نماز اساس و پایه ی اصلی دین

وایمان است؛ پایه ای مرکزی که در وسط خیمه قرار می گیرد و اگر برداشته شود ، خیمه

فرو می ریزد . برخی از اعمال مانند جهاد در راه خدا آثار بسیار دارندو بر انها بسیار

تاکید شده است، اما اگر نیک بنگریم در می یابیم که همه ی آن ها بسان طناب ها یا

چوبک های اطراف خیمه اند .البته برای برپا ماندن خیمه به همه ی این طناب ها و

چوبک ها نیاز است ، اما آنچه که انگیزه کارهای نیک را تقویت می کند ، یاد خداست که

بهترین قالب آن نماز است.

قرآن کریم در دو سوره ی مؤمنون (آیات 1 تا 11)و معراج (آیات 22 تا 34 )به ترتیب

شش و هشت ویژگی انسان های شایسته را برشمرده و در آغاز و انجام آن ها نماز را

مطرح کرده است که از نماز شروع و به نماز ختم می گردد.این آغاز و پایان نشان می

دهد در میان تمام این اوصاف توجه به نماز برترین و مهمترین آن هاست ؛چرا که نماز

مهم ترین رابطه ی مخلوق با خالق و برترین مکتب تربیت است .

نماز لحظه ی پرواز عاشقانه ی ماست

شبیه یک سفر خوب با هواپیماست

مسافران گرامی همه سوار شوند

که قصد قربت او آخرین توقف ماست

و شرط اول پرواز عاشقانه، وضوست

وضو به منزله ی یک بلیت،یک ویزاست

خلوص نیت تو مثل باند پرواز است

مجوز حرکت،ذکر سبز «بسم الله» ست

حضور قلب من وتو شبیه یک خلبان

به فکر بردن این تن به عالم بالاست

رکوع ،شکل دو بال بزرگ و نیرومند

برای اوج گرفتن و ترک این دنیاست

وسجده شدت پرواز آدم خاکی است

و جاگرفتن دل در حریم خوب خداست

سلام آخر تو یک فرود جانانه ست

رضای حضرت حق هم فرودگاه شماست

خدا! من از تو و از هدیه ی تو ممنونم

که یک تولد دیگر برای انسان هاست

*خدیجه پنجی

« اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج »