السّلام علی الحسین    

                         و علی علیِّ بن الحسین

                                                     و علی اولادِ الحسین     

                                                                               و علی اصحابِ الحسین

با سلام . فرا رسیدن ماه محرم و ایام تاسوعا وعاشورای حسینی را ابتدا به پیشگاه

وارث  بزرگ عظمت و ایثار ، حضور واقدام ، محاسبه و افتخار ، هدایت و تعلیم ،

 تزکیه و ارشاد ، رشادت و تعهد ، رسالت و بیداری ، شهامت و فداکاری در راه اعتلای

کلمه ی حق و اعلام منشور عدل ، برای نجات انسانیت و سعادت انسان و احیای آرمان

قرآن ، حضرت ولی عصر _حجت بن الحسن المهدی علیه السلام  و سپس خدمت تمامی

دوستان تسلیت عرض نموده و التماس دعای فراوان دارم .

باآمدن ماه سوگ و عزاداری ، فعالیت های گروه ها و دسته های موسیقی مذهبی و 

نوحه خوانان آغاز می شود.امسال نیز فعالیت این گروه ها در جای جای شهر تهران و

همچنین شهرستان ها به چشم می خورد ، اما در کنار معنویتی که این گروه های موسیقی

هیئت ها به همراه دارند ، گاه نغمه هایی ناموزون و مخالف شأن موسیقی مذهبی ایران به

گوش می رسد .این آهنگ های نامطبوع هر چند با شور حسینی همراه می شوند ، اما

گاهی از ترانه های پاپ   کپی برداری شده اند ،  و به دلیل آشنایی گوش با آنها ، به

سرعت در میان توده ی مردم جا باز می کنند . این اتفاق باعث ایجاد نگرانی و اعتراض

بسیاری از هنرمندان راستین موسیقی مذهبی ، آیینی و سنتی ایران شده است ، خصوصاً

این که برخی از این قطعات ، توسط ساز های الکترونیکی اجرا شده ، حتی کار به جایی

رسیده که ملودی آنها از ترانه های لس آنجلسی برداشت شده است.سری می زنیم به

گزارشی مکتوب از تهران ، عاشورای حسینی سال گذشته ،خیابان های شهر  :

امروز ، عاشوراست .عزاداری ها از چند روز قبل شروع شده و امروز به اوج خود

 می رسد. در و دیوار شهر را سیه پوش کرده اند ؛اما مثل اینکه کمی یکنواخت و

 تکراری شده ؛پس شهر را پر می کنند از هنرنمایی نقاشان زبردست در نقش زدن زنان

زیبای قاجاری  ، با ابروانی کمانی و چشمانی خمار در نقش علمدار. علمدار نقاشی شده ،

 درست شبیه قداره کش های میدان شوش ، ردی از خون بر پیشانی دارد که لابد قرار

 است نمایش گر منتهای رشادت باشد ؛ گریبانی باز که قسمتی از عضلات به هم پیچیده

سینه را نشان  می دهد؛ چشمانی به رنگ جدیدترین لنزهای بازار و پرتره هایی از

 زیباترین زنان جهان در هیبت رشیدترین مردان با گیسوانی افشان و چشمانی عشوه گر

تصویر کردن توامان با زیبایی دختر شایسته ی جهان و قدرت قوی ترین مردان جهان ،

احتمالاً نبوغ خاصی می طلبد.مظاهر دیگر این نبوغ را می توان  در تصاویر دو نفره ی

جنگ یاز فرزندان محمد صلی الله علیه و آله  ، نه در کشورهای اروپایی ،بلکه در قلب

 مملکت امام زمان ؛ غده های چرکینی که با یک لیوان بنزین درمان می شوند ؛ اما آنقدر

بی تفاوتیم که روزی سر باز می کنند و همه جا را آلوده می سازند.خدا رحم کرده به

ذهن خلاق این خیالبافان که به فکرشان نمی رسد که زنان کربلا را هم به تصویر

بکشند؛ وگرنه در آن صورت ، شهری داشتیم به شکل ژورنال های. . . با روندی که

پیش گرفته اند ، دورنیست زمانی که عکس های زیبایی اندام که به جای سرشان ،

عکس سر این جنگجویان را گذاشته اند  ، بر در و دیوار شهر ، به عنوان علمدار ،

مشاهده شوند.

چند ساعتی از روز نگذشته است که مردم نه چندان عزادار ،به خیابان ها می ریزند و

 نمایش خودنمایی و زورآزمایی شروع می شود.

روز تعطیلی که که همه ی مردم به خیابان می ریزند و طبیعتاً قدرت انتخاب ،

 افزایش می یابد ؛ این چنین است که عاشورا فرصتی است برای توبه گنهکاران  تبدیل

می شودبه فرصتی برای گناه کردن.

همانطور که می دانید،کشور ما در جهت میل به سوی مدرنیته ، بسیار موفق عمل

می کند.در این میان ، هر گونه عزاداری به روش های سنتی و امّل منشانه ،به

مثابه ی مانعی بر سر راه هرچه مدرن شدن ایرانی تلقی می شود. 

از این رو ، گروهی از خلاقین روش های بالفطره ، می کوشند باup to date کردن

 عزاداری ، در جهت برطرف کردن موانع عزاداری به سبک متالیک ها ،همراه با

سربند وبپر بپر ، از مصادیق این گام های استوار است.در این میان ، استفاده از

طبل های چهارتنی ،ارگ ، جاز و . . . بسیار ضروری به نظر می رسد.مداحی شروع

می شود ؛یا حسین یا حسین  یا حسین که در سبک کلاسیک اجرا می شده ، بسیار

قدیمی به نظر می رسد ؛الان دیگر دوران راک است ؛پس :همه با هم می گویند :حسین

سین سین ، دوپس دوپس دوپس ، سین سین سین ، دوپس دوپس سین ،سین دوپس دوپس...

و مجلس ،این گونه شور و واویلا می گیرد . در میان این هیایو ، تنها صدایی که شنیده

نمی شود ، ندای «هل من ناصر ینصرنی » حسین است.سپس نوبت به رسیدگی امور

اخروی  است . برای اینکه کمی دل ها را آماده کنند ، از فواید اخروی اشک می گویند؛

اشک عبارت است از ماده ی سفید کننده ،مخصوص نامه های  اعمال ، با تأثیر شیمیایی

فوق العاده بر روی گناهان کبیره (لکه بر روح )با این حساب یزید مشمول آیه ی 

« والسّابقون السابقون اولئک المقربون »خواهد بود ؛ چون اولین  گریه کن

امام حسین علیه السلام  خود ملعونش بوده است (پناه بر خدا ).قطعاً یک قطره

اشک در رثای سیدالشهدا علیه السلام  ، آمرزنده ی تمام گناهان یک بنده است ، اما کدام

اشک ؟. حالا نوبت آن است که دل ها را به کربلا ببرند .ابوالفضل علیه السلام  را در قد و

بالا و چشم و ابرو ،حسین علیه السلام  را در گودال قتلگاه و زینب علیها السلام را در

«وای داداش » خلاصه می کنند و دل ها را بر می گردانند تهران ؛ تمام می شود می رود

پی کارش .*

حتماً شما هم با خواندن این گزارش متأثر شدید .اما باید قبول کرد؛ زیرا واقعیتی که

بعضاً با آن مواجه شدید.در این میان تکلیف ما چیست ؟ چرا باید در ایران اسلامی

عزاداری برای سیدالشهدا به این صورت باشد؟ امام حسینی  که مهاتما گاندی در منشور

انقلابی خویش ،بعد از اینکه با نظریه ی معروف مبارزه منفی خویش ،استعمار انگلیس را

در هندوستان زمین گیر کرد و اقتصاد آن گرگ پیر را به مخاطره انداخت ، اعلام کرد:

«ای ملت هند ! من هیچ گونه الگو و روشی از هیچ کس در دنیا برای شکست استعمار

برنگزیدم  ، مگر از حسین شیعه ».

و همچنین وینستون ،یکی از مستشرقان غربی می گوید : «مادامی که مسلمانان قرآنی

داشته باشند که تلاوت شود (فراموش نگردد) و کعبه ای که مراسم آن با انسجام و

همدلی صورت گیرد و حسینی که یاد شود ، هیچ کس قدرت تسلط و سیطره را بر آنان

نخواهد داشت ».

با این حال آیا این دست عزاداری ها شایسته ی بزرگ مردانی چون امام حسین علیه السلام

و 72 تن از یاران با وفای آن حضرت می باشد؟؟؟!!!

*برگرفته از مجله پرسمان(شماره 53-بهمن 85)

              «  اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج »