مقدور هست درد دلي با شما كـــــــنم ؟            يا گاه نام كـــــــــــوچكتان را صدا كنم؟

اصلاً  اميد هست كــــــه  با دست هايتان            اين دست هـــاي غم زده را آشنا كنم؟

ساكت نشسته ايد ، مـــرا سرزنش كـنيد            ساكــت نشسته ايد ، لب گريه واكنم؟

الله اكــــــبر از جبروت سكـــــــــــــوتتان            طغيان كــــــنيد تا به شما اقتدا كنم . .

فرصت دهيد تا پس از آن روزهـــــاي تلـخ            دنياي خوب تازه تري دست و پا كـــنم

غـم هاي من اگــــرچه بزرگند ، لحظه اي           فرصت دهيد تا همـــــــه را برملا كنم

نه جرئتي كــه بشكنم اين بغض كهنه را            نه تاب و طاقتي كــه شما را رها كنم

هي دلخوشم به اينكه شبي لاي خوابها            يک بار نام کـــوچکتان را صدا کنم .....

دير زماني است كه فهميده ام دلم با اقيانوس محبت و خدائيت پيوندي عجيب دارد. تمناي چشم هاي منتظرم را طلعت زيبايت برآورده مي سازد و تبرك بخش وجودم آواي دلنشين توست .

مولا جان!هر روز به درگاه دادار مهربان دست بر دعا مي گيرم و از او مي خواهم من را جزء ياران و شيعيانت قرار دهد .اما هميشه اين پرسش ذهنم را به خويش در مي كشد كه به چه سان مي توانيم جزء ياران  تو باشيم ، در حالي كه هنوز مفهوم امام را نكاويديم و هنوز اين واژه براي ما شناسا نيست . هنوز دز بيابان انتظار تشنه كام

افتاده ايم و شايد در دام غفلت گرفتار آمده ايم و براي رهايي از اين هم چاره اي نيست، مگر اينكه ما را به خويشتن دركشي و به آستان كبريايي ات راه نمايي،تا به شايستگي و درستي تو را بشناسيم.

يوسف فاطمه ! تو فرزند زهرايي ، همان زهرايي كه شب تا به صبح بر روي پاهايش به عبادت مي ايستاد و يكسره ديگران را دعا مي كرد و مي گفت :« الجارَ ثمَّ الدّار».

تو فرزند خانواده ي كرمي ،تو هم نام بهانه ي خلقت و رحمة للعالميني و من تشنه ي يك نگاه تو. نگاهي از جنس خدا ، نگاهي كه مرده را حيات مي بخشد وذره را آب

 مي كند . اي مجراي انوار رحمت خدا ! سوز درونم را ببين و آه دلم را . شوق عشق تو شوري در سرم نهاده و لذت وصل تو طعمي در كامم نهاده كه فقط با وصل تو آرام

مي شوم .

آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند        آيا شود كه گوشه ي چشمي به ما كنند

اي زيباترين وجود ، فرياد هاي « أيْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتولِ بِكَرْبَلا »هامان به فلك رسيده . بازآ و به دادمان برس كه دلهامان كربلايي گشته و سينه هامان كبوتران بقيع گرديده و چشمانمان ميهمان خروش هاي فرات شده . اي زائر غريب كربلا و بقيع انتظار تا به كي؟

اي دومين امير غايب از نظر ! قرن هاست كه چله نشين بي شكيب انتظاريم.

در انتظار وصلت ، ديگر نمانده جاني            مهدي بيا دوباره ، آور تو زندگاني

آقا جان ! مي خوام صالح شوم ،زيرا مي گويند : منتظر مصلح خود بايد صالح باشد .

گفتم شبي به مهدي از تو نگاه خواهم       گفتا كه من هم از تو ترك گناه خواهم

مولاي خوبم ! مرا درياب كه هنوز غارنشين نفس اماره خويشم.

آقا جان ! در انتظار قدوم مباركت به خودسازي خواهم پرداخت ، از گناهانم برخواهم گشت ، رذايل را در خواهم شكست ، افسار نفس خود را در خواهم كشيد و به كنترل در خواهم آورد ، چشمانم را بر هر گناهي خواهم بست ، دستانم را فقط براي رشد به سوي معشوق بالا خواهم برد و لبانم را بر هر صفت رذيله ، غيبت ،تهمت و . . . خواهم بست

گر كافر و گبر و بت پرستي بازآ            صد بار اگر توبه شكستي بازآ

اي مولاي دلخستگان ! در عصري كه سخت گمراه شده ايم و شادي هايمان همه معصيت است ،دلمان مملو از خصومت وكينه ، فكرمان در جهت منافع شخصي و ضرر ديگري ، زبانمان آنچه مي گويد فقط از روي مصلحت خويش است ، آيا نمي آيي؟

اي مولاي منتظران ! اگر بگويم در فراق تو حتي اشك ها هم به شكوه درآمده اند ، اغراق نكرده ام و اگر به تمام صفحه هاي  دفتر روزگار در نبودنت خط سياهي از غم و اندوه بكشم ، اشتباه نكرده ام . و هزار ماجرا و هزاران هزار تلاطم كه شرح آن ها را خودت بهتر مي داني.

مهدي آل محمد ! اين دل هاي زخمي فراق را ، كدام صوت داوودي التيام مي بخشد ؟

بوي پيراهن كدام يوسف چشم هاي به هم ماسيده مان  را باز مي كند ؟ از غيبتت بيرون بيا . اگر نمي شود ، پيراهنت را به باد صبا بسپار كه يعقوبيان در فراقت نه تنها كور ، كه پوسيده اند.

يا بن طه ! بيا و انتظار كشنده ام را قصاص كن . بيا تا همگي با افتخار به آنان كه باورت ندارند و معناي انتظار را نمي فهمند با صداي رسا بگوييم :« إنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعيداً وَ نَراهُ قَريباً » .

هر چند كه جسارت كردم و نام مباركت را چندين بار آوردم ولي إن شاءالله كه عفو

مي فرماييد.

هزار دفعه شستم دهان ز مشك و گلاب       هنوز بردن نامت كمال بي ادبي است

به اميد تعجيل در فرجت اي « صَدْرُ الْخَلايِقْ ذو الْبرِّ وَ التَّقْوي »

يا صاحب الزمان قدمت خير العجل            يعني كه اي تمام ، عدالت ظهور كن

«  اللّهَمَّ عَجِّلْ لِوَلِيَكَ الْفَرَجْ  ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌»

السّلام علی الحسین    

                         و علی علیِّ بن الحسین

                                                     و علی اولادِ الحسین     

                                                                               و علی اصحابِ الحسین

با سلام . فرا رسیدن ماه محرم و ایام تاسوعا وعاشورای حسینی را ابتدا به پیشگاه

وارث  بزرگ عظمت و ایثار ، حضور واقدام ، محاسبه و افتخار ، هدایت و تعلیم ،

 تزکیه و ارشاد ، رشادت و تعهد ، رسالت و بیداری ، شهامت و فداکاری در راه اعتلای

کلمه ی حق و اعلام منشور عدل ، برای نجات انسانیت و سعادت انسان و احیای آرمان

قرآن ، حضرت ولی عصر _حجت بن الحسن المهدی علیه السلام  و سپس خدمت تمامی

دوستان تسلیت عرض نموده و التماس دعای فراوان دارم .

باآمدن ماه سوگ و عزاداری ، فعالیت های گروه ها و دسته های موسیقی مذهبی و 

نوحه خوانان آغاز می شود.امسال نیز فعالیت این گروه ها در جای جای شهر تهران و

همچنین شهرستان ها به چشم می خورد ، اما در کنار معنویتی که این گروه های موسیقی

هیئت ها به همراه دارند ، گاه نغمه هایی ناموزون و مخالف شأن موسیقی مذهبی ایران به

گوش می رسد .این آهنگ های نامطبوع هر چند با شور حسینی همراه می شوند ، اما

گاهی از ترانه های پاپ   کپی برداری شده اند ،  و به دلیل آشنایی گوش با آنها ، به

سرعت در میان توده ی مردم جا باز می کنند . این اتفاق باعث ایجاد نگرانی و اعتراض

بسیاری از هنرمندان راستین موسیقی مذهبی ، آیینی و سنتی ایران شده است ، خصوصاً

این که برخی از این قطعات ، توسط ساز های الکترونیکی اجرا شده ، حتی کار به جایی

رسیده که ملودی آنها از ترانه های لس آنجلسی برداشت شده است.سری می زنیم به

گزارشی مکتوب از تهران ، عاشورای حسینی سال گذشته ،خیابان های شهر  :

امروز ، عاشوراست .عزاداری ها از چند روز قبل شروع شده و امروز به اوج خود

 می رسد. در و دیوار شهر را سیه پوش کرده اند ؛اما مثل اینکه کمی یکنواخت و

 تکراری شده ؛پس شهر را پر می کنند از هنرنمایی نقاشان زبردست در نقش زدن زنان

زیبای قاجاری  ، با ابروانی کمانی و چشمانی خمار در نقش علمدار. علمدار نقاشی شده ،

 درست شبیه قداره کش های میدان شوش ، ردی از خون بر پیشانی دارد که لابد قرار

 است نمایش گر منتهای رشادت باشد ؛ گریبانی باز که قسمتی از عضلات به هم پیچیده

سینه را نشان  می دهد؛ چشمانی به رنگ جدیدترین لنزهای بازار و پرتره هایی از

 زیباترین زنان جهان در هیبت رشیدترین مردان با گیسوانی افشان و چشمانی عشوه گر

تصویر کردن توامان با زیبایی دختر شایسته ی جهان و قدرت قوی ترین مردان جهان ،

احتمالاً نبوغ خاصی می طلبد.مظاهر دیگر این نبوغ را می توان  در تصاویر دو نفره ی

جنگ یاز فرزندان محمد صلی الله علیه و آله  ، نه در کشورهای اروپایی ،بلکه در قلب

 مملکت امام زمان ؛ غده های چرکینی که با یک لیوان بنزین درمان می شوند ؛ اما آنقدر

بی تفاوتیم که روزی سر باز می کنند و همه جا را آلوده می سازند.خدا رحم کرده به

ذهن خلاق این خیالبافان که به فکرشان نمی رسد که زنان کربلا را هم به تصویر

بکشند؛ وگرنه در آن صورت ، شهری داشتیم به شکل ژورنال های. . . با روندی که

پیش گرفته اند ، دورنیست زمانی که عکس های زیبایی اندام که به جای سرشان ،

عکس سر این جنگجویان را گذاشته اند  ، بر در و دیوار شهر ، به عنوان علمدار ،

مشاهده شوند.

چند ساعتی از روز نگذشته است که مردم نه چندان عزادار ،به خیابان ها می ریزند و

 نمایش خودنمایی و زورآزمایی شروع می شود.

روز تعطیلی که که همه ی مردم به خیابان می ریزند و طبیعتاً قدرت انتخاب ،

 افزایش می یابد ؛ این چنین است که عاشورا فرصتی است برای توبه گنهکاران  تبدیل

می شودبه فرصتی برای گناه کردن.

همانطور که می دانید،کشور ما در جهت میل به سوی مدرنیته ، بسیار موفق عمل

م